The searing hypocrisy of the West

July 1, 2014

Palestine is quite literally being wiped off the map by a state that openly upholds Jewish supremacy and Jewish privilege.

Israel’s excuse for the latest rampage through Palestinian lives is that it is searching for three settlers who went missing on June 12. Although hundreds of Palestinian children are kidnapped, brutalised or killed by Israel, there is rarely, if ever, a condemnatory reaction from the world

Since June 12, Israel has besieged the four million Palestinians who already live under its thumb, storming through towns, ransacking homes and civil institutions, conducting night raids on families, stealing property, kidnapping, injuring and killing. Warplanes were dispatched to bomb Gaza, again and repeatedly, destroying more homes and institutions and carrying out extrajudicial executions. Thus far, over 560 Palestinians have been kidnapped and imprisoned, most notably a Samer Issawi, the Palestinian who went on a 266-day hunger strike in protest of a previous arbitrary detention. At least nine Palestinians have been killed, including three children, a pregnant woman, and a mentally ill man. Hundreds have been injured, including children and journalists. Universities and social welfare organisations were ransacked, shut down, their computers and equipment destroyed or stolen, and both private and public documents confiscated from civil institutions. This wanton thuggery is official state policy conducted by its military and does not include the violence to persons and properties perpetuated by paramilitary Israeli settlers, whose persistent attacks against Palestinian civilians have also escalated in the past weeks.

Casting doubt on Israel

Israel’s excuse for this latest rampage through Palestinian lives is that it is searching for three settlers who went missing on June 12, presumed kidnapped from Gush Etzion, an illegal Jewish-only colony in the West Bank. No Palestinian faction has claimed responsibility for the abduction, but Benjamin Netanyahu is adamant that Hamas is responsible. The United Nations has requested that Israel provide evidence to support its contention, but no evidence has been forthcoming, casting doubt on Israel’s claims, particularly in light of its public ire over the recent unification of Palestinian factions and U.S. President Obama’s acceptance of the new Palestinian unity.

In the West, headlines over pictures of the three Israeli settler teens refer to Israel’s reign of terror over Palestine as a “manhunt” and “military sweep.” Portraits of innocent young Israeli lives emerge from news outlets and the voices of their parents are featured in the fullness of their anguish. The U.S., the EU, the U.K., the U.N., Canada and the International Committee of the Red Cross (ICRC) condemned the kidnapping and called for their immediate and unconditional release.

The Gaza siege

Although hundreds of Palestinian children are kidnapped, brutalised or killed by Israel, there is rarely, if ever, such a reaction from the world.

Just prior to the disappearance of the Israeli settler teens, the murder of two Palestinian teens was caught on a local surveillance camera. Ample evidence, including the recovered bullets and a CNN camera filming an Israeli sharpshooter pulling the trigger at the precise moment one of the boys was shot indicated that they were killed in cold blood by Israeli soldiers. There were no condemnations or calls for justice for these teens by world leaders or international institutions, nor did they make mention of the more than 250 Palestinian children, kidnapped from their beds or on their way to school, who continue to languish in Israeli jails without charge or trial, physically and psychologically tortured. This is to say nothing of the barbaric siege of Gaza, or the decades of ongoing theft, evictions, assaults on education, confiscation of land, demolition of homes, colour coded permit system, arbitrary imprisonment, restriction of movement, checkpoints, extrajudicial executions, torture and denials at every turn squeezing Palestinians into isolated ghettos.

None of that seemingly matters.

Nor does it matter that the kidnapped Israeli teens are settlers living in illegal Jewish-only colonies that were built on land stolen by the state from Palestinian owners. A large portion of Gush Etzion belongs to Palestinians from the village of el-Khader. And a huge portion of the settlers there are Americans, mostly from New York, like one of the missing teens, who exercise Jewish privilege to hold dual citizenship; to have an extra country no matter where they’re from, one in their own homeland and one in mine, at the same time that the indigenous Palestinians fester in refugee camps, occupied ghettos, or boundless exile.

While Palestinian mothers are frequently blamed when Israel kills their children, accused of sending them to die or neglecting to keep them at home away from Israeli snipers, no one questions Rachel Frankel, the mother of the kidnapped Israeli, who seems oddly confident that her son is being safely “kept” ostensibly by lunatic Jew-hating terrorists. She is not asked to comment on the fact that one of the missing settlers is a soldier who likely participates in the oppression of his Palestinian neighbours.

No one asks why she would move her family from the United States to live in a segregated, supremacist colony established on land confiscated from the native non-Jewish owners. Certainly no one dares accuse her of therefore putting her children in harm’s way.

This exceptionalism and supremacy of Jewish life is a fundamental underpinning of the state of Israel. It pervades its every law and protocol, and is matched only by its apparent contempt and disregard for Palestinian life. Whether through laws that favour Jews for employment and educational opportunities, or laws that allow the exclusion of non-Jews from buying or renting among Jews, or endless military orders that limit the movement, water consumption, food access, education, marriage possibilities and economic independence, or these periodic upendings of Palestinian civil society, life for non-Jews ultimately conforms to the religious edict issued by Dov Lior, Chief Rabbi of Hebron and Kiryat Arba, saying “a thousand non-Jewish lives are not worth a Jew’s fingernail.”

Violence accepted and expected

Israeli violence is generally accepted and expected. It is normalised, cloaked in the legitimacy of uniforms and technological death machines. It is a heroic, ironic violence that western media frames as “response,” as if Palestinian resistance itself were not a response to Israeli oppression. When the ICRC was asked to issue a similar call for the immediate and unconditional release of the hundreds of Palestinian children held in Israeli jails (which is also in contravention of international humanitarian law), it refused, indicating that there’s a difference between the isolated abduction of Israeli teens and the routine abduction, torture, isolation and imprisonment of Palestinian children.

When our children throw rocks at heavily armed Israeli tanks and jeeps rolling through our streets, we are contemptible parents who should bear responsibility for the murder of our children if they are shot by Israeli soldiers or settlers. When we refuse to capitulate completely, we are “not partners for peace,” and deserve to have more land confiscated from us for the exclusive use of Jews. When we take up arms and fight back, kidnap a soldier, we are terrorists of the extreme kind who have no one to blame but ourselves as Israel subjects the entire Palestinian population to punitive collective punishment. When we engage in peaceful protests, we are rioters who deserve the live fire they send our way. When we debate, write and boycott, we are anti-Semites who should be silenced, deported, marginalised or prosecuted.

What should we do then? Palestine is quite literally being wiped off the map by a state that openly upholds Jewish supremacy and Jewish privilege. Our people continue to be robbed of home and heritage, pushed to the margins of humanity, blamed for our own miserable fate. We are a traumatised, principally unarmed, native society being destroyed and erased by one of the most powerful militaries in the world. Rachel Frankel went to the U.N. to plead for its support, saying “it is wrong to take children, innocent boys or girls, and use them as instruments of any struggle. It is cruel … I wish to ask: Doesn’t every child have the right to come home safely from school?”

Given the daily violence perpetrated against Palestinian children by Israeli soldiers (such as the presumed kidnapped Israeli teen/s), I wonder if Ms. Frankel means to exclude our Palestinian children from that statement.

(Susan Abulhawa is the author of Mornings in Jenin .)

http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-opinion/the-searing-hypocrisy-of-the-west/article6164876.ece

‘2008 theatre blasts not a terrorist act'

Mumbai, September 10, 2011

Court discards charges against the two convicts; Panvel blasts case unsolved

---

‘Offence, aimed at drama producer, did not threaten India's sovereignty'

Gadkari, Bhave were convicted on circumstantial evidence

---

A Sessions Court here discarded charges under the Unlawful Activities Prevention Act brought against the two persons sentenced to 10 years over the 2008 theatre blasts, observing that as the target was a drama producer, the offence was not a “terrorist act” intended to threaten the country's sovereignty.

Ramesh Hanumant Gadkari and Vikram Vinay Bhave were sentenced to imprisonment last month for carrying out a blast at a drama theatre in Thane and planting an explosive at another in Vashi in 2008. Four other accused in the case were acquitted by the court. The case was investigated by the Maharashtra Anti-Terrorism Squad (ATS).

“It is nowhere in the case of the prosecution that the accused, by their acts, intended to threaten or were likely to threaten the unity, integrity, security or sovereignty of India. The words ‘strike terror' [in section 15 of UAPA] signify the meaning ‘hit hard to created extreme fear'. The alleged motive of the crime was objection to the performance of the drama Aamhi Pachpute , based on an alleged mockery of Hindu Gods. It appears to be the only against the producer of the said drama. The producer cannot be termed as ‘section of the people.' Therefore, section 15 is not applicable,” the court ruled in its order, a copy of which was given to the accused on Thursday. The prosecution's failure to obtain a foolproof sanction for prosecution under the UAPA also went in favour of the accused.

“The witness [who brought the original sanction file] itself is not examined to prove the sanction order and the test of the application of mind is itself not established by the prosecution. Therefore, the evidence in this respect needs to be discarded,” the court said.

The court convicted Gadkari and Bhave based on circumstantial evidence. That Bhave had carried out a test explosion identified at the spot and subsequent explosive residue found “fully established” his guilt. Gadkari wanted to raise slogans against the play; he procured a circuit, timers and batteries.

The court relied on a witness statement as proof of association between Gadkari and Bhave. “The cumulative effect of all circumstances proved… coupled with the proved motive of crime makes me believe that Gadkari and Bhave had a major role and involvement in the two incidents at Vashi and Thane.”

The court “disbelieved” the prosecution's evidence on the recovery of gelatines, detonators and revolvers from the various sites “for the reason that that disclosure statement of accused three [Bhave] does not reflect those specific places.”

It raised doubts about the “attitude” of the investigation officer based on the manner in which gelatine sticks and detonators were destroyed by the investigating agency despite a court order against it. Furthermore, while the ATS alleged purchases of 20 gelatines and 20 detonators, its report seeking sanction to prosecute mentions 35 gelatines and 35 detonators. These “inconsistencies relate to unfairness in the investigation,” the court said.

The court discarded completely the prosecution's case against the accused for exploding a bomb at a cinema theatre in Panvel for lack of evidence to prove motive. The theatre was screening the Hindi movie Jodhaa Akbar . As a result, the Panvel case remains unsolved.

“There is no evidence brought on record against the accused that they were against screening of the film Jodhaa Akbar for distortion of historical facts. Therefore, no motive is proved in respect of the alleged incident at Panvel,” the judgment states.” One of the important reasons that led to the court to discard the Panvel case was the evidence of witness Sharad Bali. He was deemed “not trustworthy,” for it took him five months to inform the police that he had seen the accused.

“There is a mystery as to why he was stimulated to identify the three persons [Gadkari, Bhave and another accused Santosh Angre] after a gap of five months,” the order states. Secondly, while the ‘panchanama' described him as a Hindu, in the cross-examination Mr. Bali said he was a Christian. The court, therefore, disbelieved his testimony.

http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/2008-theatre-blasts-not-a-terrorist-act/article2440782.ece

Disingenuous defence - Herald editorial on Goa bomb blasts

Herald, Editorial, 19 Oct 2009

Lightning doesn’t strike twice. But, in the case of the Sanatan
Sanstha, apparently it does. For, it says it has ‘nothing’ to do  with
the bomb blast, just as it had ‘nothing’ to do with the blast last
year in Thane.

When activists of the Sanstha planted a bomb at the Gadkari Rangayatan
auditorium in Thane, Maharashtra, exploded injuring seven persons, six
activists of the Sanstha, who were also members of the Hindu
Janajagriti Samiti (HJS), were arrested by the Maharashtra
Anti-Terrorist Squad. The bomb was planted because a Marathi play,
‘Aamhi Paachpute’, was to be performed at the auditorium. The Sanatan
Sanstha had denounced the play, saying it ‘denigrated’ Hindu gods and
goddesses, and demanded that it be stopped. The play’s producers
refused to stop showing it.

The response? Not one bomb but two. The other bomb, planted at the
Vishnudas Bhave Auditorium at Vashi, Navi Mumbai, where the play was
also to be performed, was found before it exploded and defused. A
third bomb - planted outside a cinema theatre in Panvel that was
showing the Bollywood film ‘Jodhaa-Akbar’, which the Sanatan Sanstha
had also denounced as ‘denigrating’ Hindus, exploded but thankfully
did not hurt anyone.

In Goa, the Sanatan Sanstha has been campaigning against the Goan
tradition of building and burning Narkasurs at the time of Diwali for
years now. They say making such huge effigies of the demon king is
nothing but the glorification of evil. Goans are proud of their
traditions, and have mostly ignored the Sanstha’s protests. In this
lies the genesis of the bomb that exploded, killing as if in divine
retribution the two terrorist Narkasurs that wanted to massacre
innocent Goans, spread panic and trigger a communal riot in Margao.
Thankfully, alert youth discovered a similar bomb planted on a truck
that was headed for the Vasco Narkasur competition, threw it on the
road and alerted the police, who defused it.

The terrorists who were carrying the bomb were members of both the
Sanatan Sanstha and the Hindu Janajagriti Samiti. So was the owner of
the scooter in which the bomb was being carried. Yet, yesterday’s
‘Sanatan Prabhat’, the newspaper that represents the views of the
Sanatan Sanstha, says that its activist Malgonda Patil (28) died in an
bomb explosion engineered by ‘unknown elements’.

That is exactly what the Sanstha said after the Thane blasts. That is
why we ask: Does lightning strike twice?

Similar bombs. Similar circumstances. Similar tactics. Similar
situation. Is it a matter of sheer coincidence that while those blasts
occurred in the areas around the Sanstha’s Panvel Ashram, and the
perpetrators of the blasts were living in the ashram, these blasts
occurred in Goa, and one of the perpetrators was living in the
Sanstha’s Ramnathi Ashram?

This time, the evidence is not merely circumstantial. The police have
recovered some circuits and timing devices from the ashram that are
similar to those found in a bag on the scooter that contained dynamite
sticks, detonators, circuit boxes, batteries, remote control, stones
and chemicals, which were defused by the bomb disposal squad before
the police took them away. Hopefully, with the formation of a Special
Investigation Team (SIT), the Sanstha’s disingenuous defence will be
put to the test.

Even more amusing is the angry statement of the Hindu Janajagriti
Samiti (HJS) that it is in no way involved in these blasts. The fact
is that the Sanatan Sanstha is the main constituent unit of the HJS.
Both the terrorists who died in the blast have actively participated
in the HJS’s programmes. It is best that the HJS reviews its ties with
the Sanatan Sanstha if it wants to be free of this taint.
The Goa Police have been under intense pressure this last week, with
10 bodies being discovered, of which eight were murders. But it has
acquitted itself admirably, solving most of the cases within days. We
wish it keeps up the good work.

-- 
Whatever it is, I'm against it -- Groucho Marx

நன்றி: https://www.mail-archive.com/goanet@lists.goanet.org/msg53101.html

தாமதமான நீதிக்கு என்ன பெயர்?

Published: June 18, 2014 08:00 IST Updated: June 18, 2014 09:56 IST

க. கனகராஜ்

செய்யாத குற்றத்துக்காகச் சிறையில் வாடும் முஸ்லிம்கள்… அவர்கள் மீது சுமத்தப்படும் பழிகள்...

“இந்த வழக்கு, தேசத்தின் நேர்மை மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்பானது. வழக்கின் தன்மை துயரம்மிக்கது. இத்தகைய வழக்கை இவ்வளவு திறமையற்ற முறையில் புலனாய்வு அமைப்புகள் நடத்தியிருப்பது வேதனையளிக்கிறது. பல உயிர்களைக் கொன்றுகுவித்த உண்மையான குற்றவாளிகளுக்குப் பதிலாக, காவல் துறை அப்பாவிகளைக் கைதுசெய்து கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்தி, தண்டனை வழங்கக் காரணமாக இருந்துள்ளது...

எனவே, மேல்முறையீட்டாளர்கள் அனைவரையும் விடுதலை செய்கிறோம். அவர்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுக் கள் அனைத்தையும் தள்ளுபடி செய்கிறோம்.”

16-வது நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் வெளி வந்த மே 16 அன்றுதான் இத்தீர்ப்பை உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஏ.கே. பட்நாயக் மற்றும் இ.கோபால் கெளடா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு வழங்கியது. 33 பேர் கொல் லப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதல்பற்றிய தீர்ப்பு அது.

அக்‌ஷர்தாம் கோயில் தாக்குதல்

குஜராத் தலைநகர் காந்திநகரில் அக்‌ஷர்தாம் கோயில் மீது 24-9-2002 அன்று தாக்குதல் நடத்தத் தொடங்கிய பயங்கரவாதிகள், அடுத்த நாள் காலை வரை தாக்குதலைத் தொடர்ந்தனர். இதில் 33 பேர் கொல்லப்பட்டனர். 86 பேர் காயமடைந்தனர். இந்தக் கொலைக்கும் தாக்குதலுக்கும் காரணமான பயங்கரவாதிகள் இருவர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

பயங்கரவாதிகளுக்கு உதவியவர்கள், அவர்களோடு சேர்ந்து சதி செய்தவர்கள் என்று ஆறு பேர் மீது பொடா சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டது. அந்த நீதிமன்றம் 1.7.2006 அன்று தீர்ப்பு வழங்கியது. ஆதம்பாய் அஜ்மீரி, அப்துல் கயூம் முஃப்தீசாப் முகமது பாய், சந்த்கான் ஆகியோருக்கு மரண தண்டனையும், முகமது சமிம் ஹனீப் சேக்குக்கு ஆயுள் தண்டனையும், அப்துல்லாமியா யாசீன்மியாவுக்கு 10 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனையும், அல்ட்டாஃப் மாலீக்குக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் கடுங்காவல் தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது.

இத்தீர்ப்பை குஜராத் உயர் நீதிமன்றம் ஜூலை 2010-ல் உறுதிசெய்தது. இதன் மீதான மேல்முறையீட்டின் மீதுதான் தண்டனைகளையும் குற்றச்சாட்டுகளையும் உச்ச நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்திருக்கிறது. குற்றம் நிரூபணமாகவில்லை என்று நீதிமன்றம் சொல்லவில்லை. மாறாக, இவர்கள் உண்மையான குற்றவாளிகள் இல்லை என்று விடுவித்தும், குற்றச்சாட்டுகளைத் தள்ளுபடி செய்தும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

குற்றச்சாட்டுகளைத் தள்ளுபடி செய்து தண்டனைகளை ரத்துசெய்ததற்கான பல காரணங்களை உச்ச நீதிமன்றம் தனது 281 பக்கத் தீர்ப்பில் கூறியுள்ளது. அதில், ஒரு அம்சத்தை மட்டும் இங்கே குறிப்பிடுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

மரண தண்டனை விதித்ததற்குக் காரணமாக இருந்த வற்றில் முக்கியமானவை என்று பொடா நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றத்தால் குறிப்பிடப்பட்டவை, பயங்கரவாதிகளுக்கு ‘சதிகாரர்களால்' உருது மொழியில் எழுதப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட இரண்டு கடிதங்கள்.

இரண்டு பயங்கரவாதிகளும் குண்டுகளால் துளைக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார்கள். ஒருவர் உடலில் 46 குண்டுகளும், மற்றொருவர் உடலில் 60 குண்டுகளும் துளைத்திருந்தன. அவர்களின் ஆடைகள் முழுவதும் ரத்தமும் சேறுமாக இருந்தது. அப்படி இருந்தபோது அவர்கள் சட்டையில் இருந்த கடிதங்கள் மட்டும் புத்தம் புதிதாக மடிப்புக் கலையாமல் இருந்திருக்கின்றன. இதிலிருந்தே அவை, குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களை வழக்கில் சிக்க வைப்பதற்காகப் பின்னர் சேர்க்கப்பட்டவை என்பது எளிதில் விளங்கும்.

நீதி பிழைத்தது

உச்ச நீதிமன்றம் தீவிர கவனம் செலுத்தாமல் இருந்திருந்தால், நிச்சயமாக மூன்று பேரும் தூக்கிலிடப் பட்டிருப்பார்கள். அவர்களது குடும்பத்தினர்களும் உறவினர்களும் வழிவழியாக ஒதுக்கப்பட்டும், சபிக்கப்பட்டும் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டிருப்பார்கள். எத்தனை கொடூரமான நிகழ்வு இது. ஆனால், பெரும்பாலான பத்திரிகைகள் இதுகுறித்து ஒரு வார்த்தைகூட எழுதவில்லை. இந்த உண்மை யாருக்கும் தெரியாமலேயே போய்விட்டது.

இப்படி நடப்பது முதல்முறையும் அல்ல. இதுவே, கடைசி முறையாகவும் இருக்கப்போவதில்லை.

8-9-2006-ல் மகாராஷ்டிரத்தின் மலேகானில் நிகழ்ந்த குண்டுவெடிப்பில் 37 பேர் கொல்லப்பட்டார்கள். 125 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். இந்த வழக்கை விசாரித்த மகாராஷ்டிரத்தின் பயங்கரவாத எதிர்ப்புக் குழு மற்றும் சி.பி.ஐ-யால் முஸ்லிம் இளைஞர்கள் 9 பேர் கைதுசெய்யப்பட்டனர்.

2013 வரை ஏழு ஆண்டுகள் அவர்கள் அனைவரும் சிறையில்தான் இருந்தனர். சி.பி.ஐ. விசாரித்து, இந்த ஒன்பது பேரும் குற்றவாளிகள் என்று வழக்கைக் கொண்டுசென்ற பின்னர், எதிர்பாராதவிதமாக இந்தக் குற்றத்தைச் செய்ததாக அசீமானந்தா ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் அளித்தார். இதன் பின்னர்தான் அந்த ஒன்பது முஸ்லிம் இளைஞர்களும் வெளியே வந்தனர். இல்லையேல், அவர்களில் சிலருக்குத் தூக்குத் தண்டனை கிடைத்திருக்கக் கூடும். அவர்களது குடும்பத் தினருக்குப் பழிச்சொற்கள் பட்டமாகக் கிடைத்திருக்கும்.

மிகப் பெரிய அவமானம்

இன்னொரு முக்கியமான வழக்கு, ஐதராபாத்தில் மெக்கா மசூதியில் நடத்தப்பட்ட குண்டுவெடிப்பு தொடர் பானது. இந்த வழக்கிலும் பின்னர் குற்றம்சாட்டப்பட்டு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளித்தார் அசீமானந்தா. அதற்கு முன்னதாக 70 முஸ்லிம் இளைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் அனைவரும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் 2013-ல்தான் விடுதலை செய்யப்பட்டனர்.

இந்த மூன்று வழக்குகளும் ஒன்றை வெளிப்படுத்து கின்றன. முதலாவது வழக்கு, குஜராத்தில் நடந்தது. அங்கு பா.ஜ.க. ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தது. மலேகான் வழக்கும் மெக்கா மசூதி வழக்கும் காங்கிரஸ் ஆண்ட மாநிலங்களில் நடைபெற்றன. இந்த வழக்குகளை விசாரித்ததில் மாநிலத்தில் உள்ள புலனாய்வுக் குழுக்கள் மட்டுமின்றி மத்திய புலனாய்வுக் குழுவும் ஈடுபட்டுள்ளது. ஆயினும் அந்தக் குற்றங்களில் தொடர்பே இல்லாத 70 பேர், ஆறு ஆண்டுகள் முதல் 11 ஆண்டுகள் வரை சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தனர். ஆளும் அரசு என்பதையும் தாண்டி, சிறுபான்மை வெறுப்பு அரசு நிறுவனங்களுக்குள்ளும் புகுந்திருப்பது ஆபத்தான அறிகுறி.

இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களின் வயது 25-க்கும் குறைவு. இளமைக் காலத்தின் பொன்னான காலத்தைக் குற்றமேதும் செய்யாமலேயே சிறையில் கழித்துள்ளனர். வெளியே வரும்போது குடும்பமும் சமூகமும் இவர் களைச் சந்தேகத்துடனேயே பார்க்கும். ஒருவேளை இவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கப்பட்டிருந்தால், அவர்களின் சந்ததியும் ‘பயங்கரவாதிகளின் சந்ததி' என்று சமூகத்திலிருந்து விலக்கிவைக்கப்பட்டிருக்கும்.

இந்தியாவில் நீதி வழங்கும் முறைக்கும், ஜனநாயகத்துக்கும் இது மிகப் பெரிய அவமானம். ஆபத்தானதும்கூட. இன்று முஸ்லிம்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த ஆபத்து, நாளை யாருக்கு வேண்டுமானாலும் ஏற்படலாம் என்பதை அனைத்துத் தரப்பினரும் மனதில் இருத்திக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

க. கனகராஜ், மாநிலச் செயற்குழு உறுப்பினர் - சி.பி.ஐ.(எம்)- தொடர்புக்கு: kanagaraj@tncpim.org

நன்றி: http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/%E0%AE%A4%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%A9-%E0%AE%A8%E0%AF%80%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%81-%E0%AE%8E%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%A9-%E0%AE%AA%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%8D/article6124157.ece

காசுமீர் பெண்களை சீரழித்த இந்திய இராணுவத்தின் திமிர்!

எழுத்தாளர்: க.அருணபாரதி

தாய்ப் பிரிவு: தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம்

பிரிவு: தமிழ்த் தேசியத் தமிழர் கண்ணோட்டம் - ஏப்ரல் 16 - 2014

வெளியிடப்பட்டது: 27 ஜூன் 2014

நன்றி: கீற்று http://keetru.com/index.php/2009-10-07-10-47-41/thamildesaithamilarkannotam-april-16-2014/26767-2014-06-27-06-49-10

அது 1991 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 23ஆம் நாளின் இரவு. காசுமீரின் குப்வாரா மாவட்டத்திலுள்ள குனன் மற்றும் போஷ்போரா ஆகிய இரு அருகமை கிராமங்களின், இருட்டைக் கிழித்துக் கொண்டு ‘தீவிரவாதிகள் தேடுதல் வேட்டை’ என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவத் தினர் திபுதிபுவென நுழைந்தனர். இந்திய இராணுவத்தின் நான்காம் ராஜ்புதனா படையணி அது!

உள்ளே நுழைந்ததும், ‘விசாரணை’ என்ற பெயரில், அங்கிருந்த ஆண்கள் தனியே பிரித்து கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அங்கிருந்த 2 வீடுகளில் ஆண்கள் அனைவரும் அடைத்து வைக்கப்பட்டு பூட்டப் பட்டனர். வெளியில், தனித்து நின்றிருந்த பெண்களை, மிருகங்களைப் போல் வேட்டையாடிய இந்திய இராணுவம், அவர்களை கொடூரமான பாலியல்வன் புணர்வுக்கு ஆளாக்கினர்.

அதில், சிறுமிகள் முதல் முதியவர்கள் வரையாரும் தப்பவில்லை! எங்கும் கதறல் ஒலி! எங்கும் மரணஓலம்! கதறல் ஒலி கேட்டு செய்வதறியாது, மூடிய அறைக்குள் முதியவர்களும் இளைஞர்களும் என ஆண்கள் கூக்குரல் எழுப்பினர். கேட்பார் யாருமில்லை! ஏனெனில், அது காசுமீர்! இந்திய இராணுவத்தின் ஆக்கிர மிப்பிலுள்ள காசுமீரிகளின் தாயகம்!

பிப்ரவரி 24 அன்று வரை, யாரும் கிராமத்தை விட்டு வெளியேற அனுமதிக்கப்படவில்லை. முழு கிராமும் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில்! அங்கிருந்து தப்பிய இரண்டு கிராமத்தினர், மாவட்ட இணை ஆணையர் எஸ்.எம். யாசினிடம் இக்கொடூரம் குறித்து நேரில் முறையிட்டனர். இதனால் அச்சமடைந்த, இராணுவம் கிராமத்தைவிட்டு வெளியேறியது.

மறுநாள் காலை விடிந்தும் கூட, அந்த கிராம மக்களுக்கு அது விடியலைத் தரவில்லை! கண்ணீரும் குற்றுயிருமாக கிராமத்துப் பெண்களும், ஆண்களும் செய்வதறியாது அழுதனர். நிகழ்வு நடைபெற்று 2 வாரங்கள் கழித்து, மார்ச் 8 அன்று 23 பெண்கள் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டதாக முதல் தகவல் அறிக்கை பதியப்பட்டது.

இந்திய இராணுவத்தினரால், சற்றொப்ப 100க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் அன்றைய இரவில் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக் கப்பட்டிருந்தனர். பலர் அதை வெளியில் சொல்லக் கூடத் தயங்கிப் புழுங்கினர்.

தங்களுக்கு நேர்ந்த கொடுமை குறித்து முதலில், அப்பகுதியிலிருந்த இராணுவ அதிகாரிகளிடம் கிராம மக்கள் கூறினர். அவர்கள் கேட்பதாக இல்லை. அதன் பின்னர், மாவட்ட நீதிபதியிடம் நேரில் சென்று முறையிட்டனர். அவர் கிராமத்தை நேரில் வந்து பார்த்து நிலைமையை உணர்ந்தார். பாலியல் வன்புணர்வுக்கு ஆளான 23 பெண் களின் வாக்குமூலங்களுடன் அவர் வெளிப்படுத்திய அறிக்கை, பெரும் அதிர்வலைகளை எழுப்பியது.

மார்ச் 17 1991 அன்று, ஜம்மு காசுமீரின் தலைமை நீதிபதி முப்தி பரூக்கி தலைமையில் உண்மை அறியும் குழு ஒன்று, குனன் மற்றும் போஷ்போரா கிராமங்களுக்கு வந்தது. இராணுவத்தினரால் பாதிக்கப்பட்ட 53 பெண்கள் வெளிப் படையாக வந்து வாக்கு மூலங்களைப் பதிவு செய்தனர். தனது 43 ஆண்டுகால நீதிமன்ற வாழ்க்கையில் இப்படியொரு கொடூரத்தைப் பார்த்ததில்லை எனச் சொன்ன, தலைமை நீதிபதி, ஏன் உள்ளூர் அளவிலான முதற்கட்ட விசார ணையைக் கூட காவல்துறை இந் நிகழ்வுக்கு நடத்தவில்லை என கேள்வி எழுப்பினார்.

விசாரணை செய்வதற்கென காவல்துறையால் நியமிக்கப்பட்ட துணைக் கண்காணிப்பாளர் தில்பாக்சிங் என்பவர் அப்போது விடுப்பில் இருந்தார் என பதில் சொல்லப் பட்டது. விடுப்பு முடிந்து வந்த அந்த அதிகாரி கூட, சூலை மாதத்தில் வேறு இடத்திற்கு பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டார். அந்தளவிற்கே காவல்துறையின் முதற்கட்ட “விசாரணை’’ இருந்தது.

அதன்பின்னர், அந்த மாவட்டத்தின் பகுதி ஆணையர், போராளிகளின் நெருக்கடி காரணமாகவே கிராம மக்கள் பொய் சொல்வதாகவும், இராணுவத்தினர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் நம்பும்படியாக இல்லை எனவும் அறிக்கையளித்தார். அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளையும் இராணுவம் மறுத்தது.

தான் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்பதை அறிவிக்கும் வகையில், இந்திய பத்திரிக்கையாளர் சபை (Press council of India)யை, இந்நிகழ்வு குறித்து விசாரிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டது, இராணுவம். இந்நிகழ்வு நடை பெற்று 3 மாதங்கள் கழித்து சூன் மாதத்தில், விசாரணை நடத்திய அவ்வமைப்பு, இராணுவம் மீது எந்தவிதக் குற்றச்சாட்டும் இல்லை என இராணுவத்தின் பேச்சாளராகவே மாறிப்பேசியது. 3 மாதங்கள் கழித்து மருத்துவப் பரிசோ தனை செய்துவிட்டு, பாலியல் வல்லுறவுக்கான ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை என்றது அவ்வமைப்பு!

எனினும், மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் தொடர் முயற்சியால் உலகின் கவனத்திற்கு வந்தது, இக்கொடூரம். வளைகுடாப் போரின் போது இந்திய அரசு, அமெரிக்க எதிர்ப்பு நிலை எடுத்திருந்ததால், இந்நிகழ்வு குறித்து விசாரிக்க வேண்டுமென “மனித உரிமை“ வேடம் போட்டது, வட அமெரிக்கா. அமைதி - அகிம்சை என்றெல்லாம் பேசுகின்ற இந்தியாவின் இராணுவம், இப்படிப்பட்ட கொடூரமான நிகழ்வுகளில் ஈடுபடலாமா என மேற்குலக ஊடகங்களும் கேள்வி எழுப்பினர்.

ஆனால், இந்த நிமிடம்வரை, இவற்றை பொருட்படுத்தாமல் தமது இராணுவத்தினரை பாதுகாக்கும் முயற்சியிலேயே உள்ளது இந்திய அரசு. அதற்கென பல்வேறு நாடகங்களையும் நடத்தி வருகிறது.

அதோடு, எல்லாவித விசாரணைகளையும் மூடி மறைத்தது இந்திய அரசு. செப்டம்பர் மாதம், இவ்வழக்கில் ஒன்றுமில்லை எனக் கூறி அதை முடித்து வைப்பதாக, குற்றவியல் இயக்குநர் அறிவித்தார்.

23 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அம்மக்களுக்கு இன்னும் நீதி கிடைக்கவில்லை. தில்லியிலும் மும்பையிலும் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தப்பட்டதை எதிர்த்து கண்டனக் குரல் எழுப்பும் வடநாட்டு இந்தி மற்றும் ஆங்கில ஊடகங்களும், வடநாட்டு மேட்டுக் குடியினரும் குனன் போஷ்பரா நிகழ்வு குறித்து மூச்சுகூட விடுவதில்லை.

இந்த கொடூர நிகழ்வால் பாதிக்கப்பட்ட காசுமீரி கிராமப் பெண்கள், இன்றைக்கும் அனுபவித்து வரும் வலிசொல்லி மாளாதது. இன்றுவரை, அந்த கிராமத்தில் உள்ள பெண்களையாரும் திருமணம் செய்து கொள்ள முன்வருவ தில்லை. அந்த கிராமத்தைச் சேர்ந்த 16 அகவை சிறுமியை, 3 குழந்தை களுக்குத் தந்தையான 50 அகவை பெரியவருக்கு திருமணம் செய்து வைத்தக் கொடுமையை இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளேடு அம்பலப் படுத்தியது. (காண்க: தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், 21.07.2013).

கடந்த 2004ஆம் ஆண்டு, பாலியல் வல்லறவுக்கு ஆளான குனன் போஷ்பரா கிராமத்துப் பெண் ஒருவர், காசுமீரின் மனித உரிமை ஆணையத்திடம் இவ் வழக்கு குறித்து மீண்டும் விசாரிக்கக் கோரினார். 2007ஆம் ஆண்டு, பாதிக்கப்பட்ட கிராமத்தினர் ஒன்றுதிரண்டு நீதி கேட்டு, போராடத் தொடங்கினர். பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்கள், அவ்வாறே காசுமீர் மனித உரிமை ஆணையத்திடம் முறையிட்டனர்.

இதன் விளைவாக, 2011ஆம் ஆண்டு காசுமீர் மனித உரிமை ஆணையம் இவ்வழக்கை மீண்டும் விசாரிக்க உத்தரவிட்டது.

இந்நிகழ்வு நடைபெற்ற பிப்ரவரி 23 அன்றைய தினத்தை, ஒவ்வொரு ஆண்டும் காசுமீரி மக்கள் “காசுமீரிப் பெண்கள் தற்காப்பு தினம்’’ என்ற பெயரில் நினைவு கூறுகின்றனர். இவ்வாண்டு, அவ் வாறு நடைபெற்ற ஓர் நினைவேந் தல் நிகழ்ச்சியில், இந்திய அரசின் அலட்சியப் போக்கால் மனம் நொந்த ஓர் அதிகாரி, 23 ஆண்டு களுக்குப் பிறகு இந்நிகழ்வு குறித்து மனம் வெளிப்படையாகப் பேசியுள்ளது, மீண்டும் அந்நிகழ்வு குறித்த விசாரிக்க வேண்டுமென்ற கோரிக் கையை மேலெழுப்பியுள்ளது.

குப்வராமாவட்டத்தின் இணை ஆணையராக இருந்து எஸ்.எம்.யாசின் என்ற அந்த அதிகாரிதான், அந்நிகழ்வு குறித்து விசாரிப்பதற்காக இந்திய அரசால் அனுப்பப் பட்ட முதல் அதிகாரி ஆவார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க தாகும். அவரது வாக்குமூலம், இவ்வழக்கில் புதிய வெளிச்சங்களைபரப்பும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

இந்திய இராணுவத்தினர் அக்கிராமப் பெண்களை பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்திய உண்மையை வெளியில் சொல்லக் கூடாது என தாம் மிரட்டப் பட்ட தாகவும், அதற்கு கைமாறாக பணம், பதவி உள்ளிட்ட பல சலுகைகள் தருவதாகவும் இந்திய அரசு அதிகாரிகள் பேசியதையும் அவர் அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்.

இந்திய இராணுவத்தினர் பேய்களைப் போல் நடந்து கொண்டுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டு தாம் அரசிற்கு அறிக்கை அளித்ததாகவும், அந்த அறிக்கை வெளியிடப் படவில்லை என்றும் அவர் தெரிவித்தார். அந்த அறிக்கையை அனுப்பியக் குற்றத் திற்காக, 15 நாட்களில் தாம் பணியிட மாற்றம் செய்யப்பட்டதையும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

இந்திய அரசின் உள் விசாரணையில் இராணுவத்தினர் குற்றம் இழைத்திருப்பது மெய்பிக்கப் பட்ட தாகவும், இருப்பினும் அதை வெளி யில் சொல்ல விரும்பவில்லை என்றும் தனக்கு நெருக்கமான ஓர் இராணுவ அதிகாரி கூறியதாக, ஊடகங்களிடம் தெரிவித்துள்ளார்யாசின் என்ற அந்த அதிகாரி.

காசுமீர் தாயகத்தை ஆக்கிர மித்துள்ள இந்திய அரசும், இராணுவமும் குனன் போஷ்பரா போன்ற எத்தனையோ கொடூரங்களை அங்கு நிகழ்த்திக் கொண்டே உள் ளனர். காசுமீர் மட்டுமின்றி, மணிப் பூர், மிசோரம் என நீளும் இந்திய இராணுவத்தின் கோரக்கரங்கள், தமிழகத்தையும் விட்டுவைக்காது. இந்திய ஆபத்தை உணர வேண்டும்.

நன்றி: http://keetru.com/index.php/2009-10-07-10-47-41/thamildesaithamilarkannotam-april-16-2014/26767-2014-06-27-06-49-10

Iraq Crisis: ISIS Terrorists were Trained by US in 2012 for Syria Conflict

By Johnlee Varghese
June 19, 2014 15:44 IST

 

U.S. President Obama meets Congressional leaders to discuss the situation in Iraq at the White HouseReuters

As the American government is contemplating on whether or not to launch an airstrike on ISIS that is threatening to destroy Iraq, reports have now surfaced that way back in 2012, the US Army had trained members of the same terrorist group in Jordan.

As per several corroborated reports, hundreds of ISIS militia were indeed trained by US instructors for covert operations to destabilize Syrian President Bashar al-Assad's government, though the training was strictly for Syria.

ISIS has made an astonishing advance into the country since last week. Thousands of residents, police and soldiers have fled the fighting in key cities including Mosul and Baquba. Reports also state that ISIS terrorists have beheaded soldiers, besides taking up mass executions and posting it online.

In a recent development, the Al Qaeda-inspired group have also taken control of Iraq's largest oil refinery, located 250 kilometers (155 miles) north of Baghdad.

Back in February 2012, WND had reported that the US, with the help of Turkey and Jordan, was running a training base for Syrian rebels in the Jordan. German weekly Der Spiegel also confirmed in 2013 that the US was still training Syrian rebels in Jordan.

The report noted that the organizers of the training wore US Marine uniforms, and the training focused on the use of anti-tank weaponry. The ISIS terrorists, who now hold almost the entire north of Iraq, have quite effectively neutralized most Iraqi tank battalions put against the invading forces.

The German magazine had also reported that the US would be training a total of 1,200 members of the Free Syrian Army in two camps in the south and the east of Jordan.

The Guardian had also reported back in March 2013 that US trainers were aiding Syrian rebels in Jordan, along with British and French instructors.

ISIS, also known as ISIL, has let loose a reign of terror both in Syria and Iraq. The group has been denounced even by Al-Qaeda for its brutality and violence.

A USA-ISIS tie-up is plausible, considering the fact how the CIA was responsible for the strengthening of Al-Qaeda in Afghanistan. It is widely reported that during the anti-Soviet war, Osama Bin Laden and his fighters received American and Saudi funding. Defence analysts strongly believe that Bin Laden himself had received security training from the CIA.

The US, which is closely monitoring the situation in Iraq, is reportedly flying F-18 surveillance missions in the country from an aircraft carrier in the Persian Gulf, officials confirmed to Fox News. 

The F-18 surveillance missions are being launched from the USS George HW Bush. While the Obama administration is yet to decide on airstrikes, the US government has authorized "manned and unmanned" surveillance flights for collecting information.

http://www.ibtimes.co.in/iraq-crisis-isis-terrorists-were-trained-by-us-2012-syria-conflict-602594?fb_action_ids=10204059342943008&fb_action_types=og.recommends

Short history of Kashmir dispute

By Arjun Makhijani

1947: August 14/15. British India is partitioned into India and Pakistan as part of the independence process. Majority Muslim areas in the West (now all of Pakistan) and East (the place now called Bangladesh) form Pakistan. The British also allow the nominal rulers of several hundred “princely states,” who were tax collectors for the British and served at British pleasure, to decide whether they wanted to join India or Pakistan. Pakistan demands Kashmir accede to it. The Hindu ruler of Kashmir does not make a choice. Kashmir has three major ethnic areas: Ladakh in the northwest, which is majority Buddhist; the Kashmir Valley (controlled by India) and the part now controlled by Pakistan, which is majority Muslim, and Jammu (in the south), which is majority Hindu. The overall majority is Muslim.

1948: “Tribesmen” from Pakistan invade Kashmir with the support of the Pakistani government. The ruler of Kashmir asks India for help. India demands that Kashmir should accede to India first. The ruler agrees. India sends forces to Kashmir and the invasion is blocked. Kashmir is divided into a Pakistani controlled part and an Indian controlled part. This de facto partition continues to this date with the dividing line being known as the Line of Control.

1948: India takes the Kashmir issue to the U.N. Security Council, which passes a resolution calling on Pakistan to do all it can “secure the withdrawal” of Pakistani citizens and “tribesmen” and asking that a plebiscite be held to determine the wishes of the people of Kashmir. Neither the force withdrawal nor the plebiscite has taken place.

1962: India and China fight a border war. China occupies a part of Ladakh.

1965: India and Pakistan fight a border war along the India-West Pakistan border and the Line of Control in Kashmir. U.N. brokered cease fire and withdrawal to pre-war lines affirmed by the leaders of the two countries at a 1966 summit meeting in Tashkent, USSR (now Toshkent, Uzbekistan).

1970-1971: An election in (East and West) Pakistan results in an overall majority for an East Pakistani party, which is ethnically mainly Bengali. The Pakistani military refuses to allow the Parliament to convene. East Pakistanis demand autonomy, then independence in the face of brutal repression by the Pakistani military. Guerilla warfare ensues. About ten million refugees stream into India from East Pakistan. India also provides sanctuary to Bangladeshi guerillas. Pakistan attacks airfields in India and Indian-controlled Kashmir. India strikes back in West Pakistan and also intervenes in the East on the side of the Bangladeshis. The U.S., in a “tilt” towards Pakistan, sends a nuclear-armed aircraft carrier, the Enterprise, and its battlegroup, to the region, in an implicit nuclear threat to India (which influences nuclear politics of India in favor of nuclear testing). Pakistan loses the war on both fronts and Bangladesh becomes independent.

1972: India and Pakistan sign a peace accord, known as the Simla (or Shimla) agreement, according to which both sides agree “to settle their differences by peaceful means through bilateral negotiations or by any other peaceful means mutually agreed upon between them.” Both countries agree that they will not unilaterally try to alter the Line of Control in Kashmir.

1974: India tests a nuclear device. Pakistan accelerates its nuclear weapons program.

1980s: U.S. supports Islamic resistance to Soviet occupation of Afghanistan and also the dictatorship of Zia-ul-Haq in Pakistan, which promotes Islamic fundamentalism in Pakistan.

Late 1980s: There is a state-level election in the Indian-controlled portion of Kashmir. There is evidence of fraud. Militancy rises in Kashmir. In 1989, the Soviets quit Afghanistan. Islamic militants from outside South Asia now become engaged in Kashmir, with the support of the Pakistani government. The violence in Kashmir becomes more dominated by foreign fighters and by religious fundamentalism. In the late 1980s and early 1990s, Hindu fundamentalism begins to become more powerful as a political force in India.

1990s: Violence intensifies in Kashmir. Islamic militants carry out ethnic cleansing in the Kashmir Valley, terrorizing non-Muslims, mainly Kashmiri pundits, causing large numbers of people to flee, mainly to Jammu. Pakistan supports the cross border infiltration. The Indian military responds with repression to the terrorism, foreign infiltration, and the domestic insurgency, which are now all mixed up. There are serious human rights abuses on all sides.

1998: A coalition led by the Hindu-fundamentalist party, the BJP, comes to power in India. India and Pakistan carry out nuclear weapons tests and declare themselves nuclear weapon states. Pakistan announces that it may, under certain circumstances, use nuclear weapons first to neutralize India’s conventional superiority, making reference to NATO’s Cold War doctrine of potential first use in case of a European war with the Soviets. India says it will not use nuclear weapons first.

1999: Indian Prime Minister, Atal Behari Vajpayee, travels to Lahore, Pakistan for a peace meeting with Prime Minister Nawaz Sharif. There is great hope for peace. Three months later Pakistan-based militants invade the Kargil area in Indian-controlled Kashmir, with the support of the military. A military confrontation, with the possibility of nuclear war, ensues. Nawaz Sharif travels to Washington and President Clinton convinces him to withdraw Pakistani forces from Kargil. Confrontation ends. Nawaz Sharif is overthrown in a military coup led by General Musharraf, one of the architects of the Kargil war. (Musharraf proclaims himself President of Pakistan in the year 2000.)

September 11, 2001: Well-known tragic events in the United States. Terrorist attacks kill about 3,000 people.

October 1, 2001: A terrorist attack on the Kashmir state legislature in Srinagar. 38 people are killed.

October 7, 2001: U.S. launches a war in Afghanistan, under the rubric of the War on Terrorism. President Musharraf becomes a U.S. ally and allows Pakistan to become a base of operations for the United States. Al Qaeda, Taliban, and their supporters in Pakistan feel severe pressure.

December 13, 2001: A terrorist attack on India’s Parliament. Fourteen people (including five attackers, as well as security guards and two civilians) are killed.

Aftermath of December 13: India mobilizes and moves hundreds of thousands of soldiers to the border with Pakistan, including the Line of Control in Kashmir. The danger of conventional and nuclear war rises.

May 14, 2002 to date (early Sept 2002): A terrorist attack on families of Indian servicemen. More than 30 people killed. India threatens to retaliate. Pakistan makes implicit threats of nuclear weapons use in case of Indian attack. Peak of the conventional and nuclear confrontation reached in May-June 2002. Greatest threat of nuclear war since the Cuban missile crisis of 1962. U.S. troops and war strategy in the region imperiled. U.S. shuttle diplomacy defuses the immediate crisis as Pakistan promises to end cross border infiltration. India does not retaliate. Tensions remain high and the threat of war and nuclear weapons use persists.

Subject: South Asia. Posted on September, 2002. Last modified September, 2012.

http://ieer.org/resource/south-asia/short-history-of-kashmir-dispute/